Verslagen …

De afgelopen weken zijn er verschillende externe wedstrijden gespeeld met wisselend succes, en hoe dan ook liggen de teams nog niet helemaal op koers.

SSC-B
Op 10 november speelde SSC-B thuis tegen Reynaerde B in de Zwitserse 3e klasse competitie. Reynaerde was op dat moment koploper en wij stonden ergens onderaan, na het verlies tegen ASC in de 1e ronde. De opstelling was deze keer (bord 1-6): Jelle V., Frans D., Johan, Ben Z., Thom en Maaike. Na de gebruikelijke plichtplegingen door assistent wedstrijdleider Frans D. en versnaperingen van niet-spelend captain Menno H. die die dag jarig was (evenals Jelle V, zoals later zou blijken) en die naast wie-zoet-is-krijgt-lekkers ook prachtige paarse pennen van onze sponsor, TroubleFree, uitdeelde, begonnen we vol goede moed en strijdlust aan de partijen. Johan wist al vrij snel de winst naar zich toe te trekken, gevolgd door Frans en Jelle, die beiden een halfje noteerden, waarmee we op een prettige voorsprong stonden. Naast mij zat Thom zich fraai door het bord te manoeuvreren, terwijl ik mijn pijlen richtte op tegenstander Philip vd Pijl. Dat ging redelijk gelijk op waarbij ik dacht een mooie aanval op te bouwen, totdat ik op zet 22. de verkeerde toren naar f3 bracht, met als gevolg een damezet met schaak op e1, wat me een volle loper kostte die nu 2x aangevallen en slechts 1x gedekt stond. Van slag en te gehaast doorgespeeld, pion na pion op laten eten en uiteindelijk mat laten zetten. Later in de thuisanalyse had ik nog best door kunnen spelen als ik niet al mijn pionnetjes zo makkelijk had weggegeven. Weer een wijze les voor een volgende keer. Een stuk achter hoeft niet per se hopeloos te zijn.

Tussenstand
Met nog twee partijen te gaan was de stand 2-2. Thom bleef geconcentreerd zitten en wist een dameruil af te dwingen waardoor zijn pionnetje richting promotie ging. Dat zou doorslaggevend zijn en zo sleepte Thom een belangrijk punt binnen. Als laatste zat Ben nog te spelen in een ingewikkeld eindspel waarbij geen stuk verkeerd neergezet mocht worden om verlies te voorkomen. Helaas ging dat op het laatst toch mis en werd de eindstand 3-3. Op zichzelf natuurlijk niet slecht tegen de koploper! In de tussenstand staan we nu 9e van de 10. Dus er is werk aan de winkel!

De strijd kan beginnen (foto’s met toestemming van beide teams)

SSC-A
Ons eerste team speelde op vrijdag 20 november uit tegen OEW, voor de meesten niet de fijnste tegenstander, vanwege de gemiddelde jonge leeftijd. Hier was de opstelling (bord 1-8): Bert, Jan B., Roel, Frans D., Ron, Marcel, Paul en Jelle V. Helaas waren Frank en Ignace verhinderd en was OEW niet bereid geweest twee partijen vooruit te laten spelen, waardoor deze toppers node ontbraken. Oud-clubkampioen Bert wist de talentvolle Casper Moeri fraai te verslaan, maar helaas wist Jan tegen zijn net boven de tafel uitkomende opponent niet verder dan remise te komen. Roel, Ron en Jelle V. moesten het hoofd buigen tegenover zo veel jeugdig geweld, maar dankzij de winst van Marcel en Paul werd een te grote slachting voorkomen: 4,5 – 3,5. Dat Jan B. uit vorm is, was ook intern al duidelijk, dus in die zin was het halfje in ieder geval geen nul en hopelijk het keerpunt in zijn daluren-abonnement van dit moment.
Op de ranglijst hebben de teams 2 t/m 7 allen 2 punten, nummer 1 heeft 3 punten en nummer 8 heeft 1 punt. Op doelsaldo staat SSC-A op een 3e plek. Dus dat kan nog alle kanten op.

Stand 2e klasse na 2 ronden

SSC-1
Voor de tweede wedstrijd van het KNSB-team moesten we op zaterdag 21 november naar Purme-rot-end. Frank en Vrij, ik bedoel Frans D., waren bereid te rijden, en Ron zou rechtstreeks gaan vanuit zijn woonplaats. De opstelling hier was (bord 1-8): Bert, Frank, Jan B., Roel, Ron, Frans D., Jelle K., Maaike. De Ford van Frans zoeft uit zichzelf over de weg, heel bijzonder. Je hoeft eigenlijk niets te doen. Hij weet waar hij heen moet, hij houdt afstand, houdt zich aan de snelheid, je hoeft het stuur niet vast te houden en hij scheldt niet op andere weggebruikers. Toch gaat dat niet altijd helemaal goed. Bij OEW had de GPS Frans namelijk feilloos naar de achterkant van het gebouw laten rijden, waardoor hij het laatste stukje over het fietspad moest. Nu is dat natuurlijk ook een weg, maar ja … Hier ging het echter heel goed. Onderweg prachtige regenbogen die ik ’s avonds terug zag op het journaal, de stemming was opperbest, het weer goed, de rit soepel, de motivatie hoog, wat kon er mis gaan? Wel, bijna alles.

Purme-rotonde-end
Toen we Purme-rotonde-end binnenreden merkte Frans op dat Purmerend bekend staat om de vele rotondes, zodat we licht draaierig arriveerden bij de speelgelegenheid, Where. Not where, there, here. Maar dat stond er niet. Prachtig nieuw gebouw, mooie ruime hal met zitjes, biljart, bar, mensen, en aan het einde van een gang rechts de speelzaal. Jelle K. die met Frank was meegereden stond ons op te wachten bij de deur. Vooraf had ik de lijst bestudeerd en gezien dat er overwegend veertienjarigen zouden spelen voor het team, een oudere man en een vrouw. Daarom hadden Jelle K. en ik een list bedacht. Als ik tegen een ‘kuki’ zou moeten, zou ik met Jelle van bord wisselen en werd hij Mike Valkenburg en ik Jeltje Koomen. Maar ja, de vijand liet zich wel in de zaal, maar niet achter de borden zien. Aan de stoel tegenover bord 8 hing een jas die er niet uitzag alsof die van een jongeling was, maar ja, je-never can tell.

Ik stop met schaken
Toen onze teamindeling ingeleverd was, de overige wedstrijden klaar voor de start waren (er speelden drie teams van Purmerend deze dag), begon de wedstrijdleider de indeling op te lezen: Klasse 1A, aan bord 1 van Purmerend 1: Aleksej Litwak (ik dacht meteen: Witlak) tegen HWP’er Haarlem GM Loek van Wely. Toch altijd mooi om in dezelfde zaal als een GM te mogen spelen. Het tweede team was Purmerend 2 (klasse 5F) tegen Volendam 1, met maar liefst drie Veermannen in de gelederen. En dan ons team, in klasse 7D. Met op bord 8 Maaike Valkenburg-Bey, zoals Frank grappend doorgegeven had. Jan knikte gemoedelijk, het zou niet voor het eerst zijn dat hij ‘meneer Valkenburg’ genoemd werd in plaats van meneer Bey.
Tot mijn vreugde bleek dat ik het aan de stok kreeg met een volwassen man. De enige vrouw (Rijsman-Brands, familie van Ron?) in het gezelschap bleek aan bord 4 te zitten, en toen na afloop alle rook opgetrokken was, bleek dat de sterkte van de spelers niet evenredig was met de bordnummers, een oude LSG-tactiek (de laagste ratings zaten aan bord 4, 3 en 5). Had ik dat maar geweten.
Ondanks de goede moed en motivatie wilde het niet lukken met ons team. De eerste die eraf ging was Jan B. die zich vergaloppeerde met een offer op het verkeerde veld, in plaats van Pxe6 – wat een mooi offer was geweest – deed hij Pxg6, wat door zijn tegenstander weerlegd kon worden. Daarna ging het licht snel uit bij Jan. Dus helaas leidde het halfje van de vorige keer niet tot minimaal remise deze keer. Daarna volgde al snel Roel tegen mevrouw Brands. Na afloop wilde hij het er niet over hebben. Het enige wat hij kwijt wilde was: ‘Ik stop met schaken.’

Roel: ‘Ik stop met schaken@$#*%!’

Onreglementair
Daarna was Ron aan de beurt om een nul in ontvangst te nemen. Hij zei na de partij tegen zijn tegenstander: ‘Wat speelde ik mijn opening slecht, hè?’
Behalve het aangeslagen gezicht van Jan had ik geen idee wat de stand was. Van Jelle begreep ik eerst dat we met 2-0 achter stonden, later werd dat 3-0. Ik had geen idee wie er goed of slecht stonden en ik had al mijn aandacht nodig bij mijn eigen partij. Die ging voor mijn gevoel aardig gelijk op, maar op een gegeven moment stond de boel nogal vast. Ik had een mooie loper op g3 tussen drie vijandelijke pionnen en de koning op g1, die hij graag wilde ruilen, getuige zijn loper die naar f2 ging. Ik wilde niet ruilen en ging naar h2, later herhaalde dit zich met Lg1, Lg3, Lf2 wat begon te lijken op zetherhaling en dus remise. Ik dacht dat ik op winst moest spelen en speelde Lh4. En na Kg1 wilde ik de loper weer op g3 zetten, maar pakte per ongeluk de pion op g5 beet. Als een haas riep mijn opponent: ‘Aanraken is zetten!’ As if I don’t know. Rare jongens, die Romijnen, dacht ik nog bij mezelf.
En overigens was die opmerking van hem volstrekt onreglementair, zoals Frans later zou toelichten. Je mag zoiets niet zeggen, dat is je tegenstander afleiden. Net zo min als je ‘schaak’ mag zeggen als je iemand schaak zet. Mocht de tegenstander met een ander stuk zetten dan het aangeraakte stuk, dan zet je de klok stil, roept de arbiter en die beslist dan wat er moet gebeuren.
Niet dat het ook maar één reet had uitgemaakt. Ik moest verplicht zetten met de pion die de loper dekte, waardoor hij gratis mijn loper kon nemen. Daarna was het heel snel over. Tandenknarsend ‘feliciteerde’ ik hem ‘maar niet van harte’, waarna ik de speelzaal uitbeende en even ging uitblazen op een bank die daar stond. Frans ving me even later op, ah, dat helpt echt, is zo fijn om even stoom af te kunnen blazen. Later had ik er enorme spijt van dat ik het niet in een zetherhaling had laten verzanden met remise als resultaat. Mijn tegenstander heeft een rating van 1723, zag ik n.l. later … Had ik maar aan Judit Polgar gedacht, die dat destijds ook nog moest leren: remise nemen.

Lopers
Jelle had toen ook al verloren, doordat hij in een remise-achtig eindspel stukken kon ruilen, maar dat te snel deed, waardoor hij een loper weggaf. Wel solidair natuurlijk, om ook een loper weg te geven.
Frans scoorde een halfje, maar had eigenlijk moeten winnen, doordat hij een vrijpion had, maar dan had hij de loper af moeten ruilen met schaak, waarna hij door kan lopen. Lopers lijken wel het thema van deze wedstrijd.
Op het – overigens fraaie – scorebord prijkte een droevige tussenstand van 5,5 – 1,5 voor Purmerend met nog 1 wedstrijd te gaan. Frans spoorde me desondanks aan er een foto van te maken: ‘Zo vaak sta je niet op hetzelfde bord als een GM!’ – doelend op King Loek van Wely.


De eer werd uiteindelijk hoog gehouden door onze kopmannen, Bert en Frank, die met ijzeren wilskracht en concentratie hun tegenstanders in het stof lieten bijten. Teamcaptain Frank zou na afloop zeggen dat het snel tijd werd voor een nieuwe training. En dat is ‘une verité comme une vache!’ (Een waarheid als een koe.)

 

 

 

 

 

 

Maaike

 

Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *