Roel was er al. Nog geen half twaalf op de zaterdagochtend en hij had koffie gezet. Ik klopte op het raam om te laten weten dat ik er ook was. Niet alleen daarom, maar vooral omdat een of andere onverlaat de tussendeur op slot had gedaan. Omdat Adest ondertussen weer eens een vrolijk deuntje verzorgde voor de rest van het gebouw, kon Roel me vanachter die deur natuurlijk niet horen.
‘Heb je gegeten?’ vroeg ik hem toen ik eenmaal binnen was.
Nee, hij schudde zijn hoofd. ‘Ik kom van de Bassetts af en wilde niet omfietsen naar huis voor een bruine boterham. Ik neem zo wel een speculaasje.’
Gelukkig beschikt de club over een reservevoorraad. Je kunt als vereniging tenslotte niet ieder risico uitsluiten.
Langzaam druppelden teamgenoten en tegenstanders binnen en zetten we de borden en stukken klaar. Maaike kwam met een blosje op de wangen vragen of er koek was. Daar moest de penningmeester namelijk voor zorgen. Dat stond in de notulen van de vorige vergadering.
Die notulen waren overigens nog niet gedeeld.
Gelukkig had Maaike zelf ook speculaasjes meegenomen. Daarmee was de eerste crisis van de dag afgewend.
Ze vertelde dat ze toch wel enige spanning voelde voor de partij. Ik herkende dat. Niemand legt de druk er expliciet op, maar hij is er wel. Die onuitgesproken teamdruk geeft zo’n partij toch iets extra’s.
Paul kwam ook binnen. Hij had die dinsdag een staaroperatie ondergaan en mocht nog niet alles zien, dus schaken zat er vandaag niet in. Hij wilde kennelijk wel even testen of zijn hoornvlies bleef zitten en was daarom met fiets en bijbehorende bril toch maar langsgekomen.
Een voorzitter moet natuurlijk wel aanwezig zijn om iedereen persoonlijk te begroeten.
Het pand bleek voor onze tegenstanders moeilijk vindbaar. Dat klinkt wat vreemd voor een nogal pompeus oud schoolgebouw midden in het dorp, maar het ligt enigszins verscholen achter ons eeuwenoude monumentale park. Een aantal tegenstanders kwam dan ook wat later binnen. Je moet blijkbaar eerst weten waar het gebouw staat om het te kunnen vinden. Een paar strategisch geplaatste richtingwijzers door Sassenheim lijken me na deze middag geen overbodige luxe.
Daarna volgde nog het KNSB-reglementsepistel van Frans. Driftig somde hij op wat er tijdens de partij allemaal niet op het lijf gedragen mocht worden: laptops, iPads, smartwatches, telefoons en gewone horloges. Alles moest uit. Dat stuk had hij namelijk net nog even nagelezen.
Daarna mochten we eindelijk schaken. Althans, bijna.
Mijn tegenstander wilde eerst nog even met zijn teamleider bespreken waarom hij op bord vijf zat. De vorige keer had hij tenslotte op bord drie gespeeld en hij vond dat hij daarom eigenlijk wel wat hoger thuishoorde.
Ik zat ernaast en nam de informatie voor kennisgeving aan. Misschien dat ik daarom het verloop van deze partij toch wat uitgebreider deel. Gewonnen partijen onthouden nu eenmaal wat makkelijker dan verloren exemplaren, maar deze kreeg gaandeweg ook nog een aardig verhaal.
Wit: Arnold Hoogenboom
Zwart: Marco de Nooij
1. Pf3 d5 2. c4 c6 3. d4 Pf6 4. Pc3 Lg4
De opening is wat ongebruikelijk op ons niveau. Mijn tegenstander speelde snel, waarschijnlijk omdat hij dit vaker speelt. Ik vermoed dat hij zich hier beter in thuis voelde dan ik. Maar omdat ik zwart had, zorgde ik ervoor dat ik een stelling kreeg die ik wilde hebben. Lg4 is misschien niet de sterkste zet hier, maar paste wel bij wat ik van plan was. 4…e6 wordt als sterker gegeven. Wit had nu met Pe5! direct wat lastige vragen kunnen stellen.
5. e3 e6 6. cxd5 exd5 7. Le2 Ld6 8. h3 Le6
8. … Lf5 wordt als beter gegeven, maar ik had andere plannen.
9. O-O Pe4 10. Ld3 f5
… en hier komt mijn bedoeling aan het licht.
11. Pe5 Pd7 12. Dh5+ (?)
De dameaanval verraste me wel even. Ik moest hier goed over nadenken, want heel even dacht ik dat ik mij vergist had. Toch speelde ik uiteindelijk:
12. … g6!
En hier stopte mijn tegenstander met snel spelen en verzonk in diep gepeins. In zijn berekeningen kon …g6 kennelijk niet. Op het bord bleek dat anders te liggen. Na ongeveer een half uur besloot hij zijn oorspronkelijke plan alsnog door te zetten. Zijn dame terugtrekken was beter geweest. Inmiddels begon het aan zijn kant wel wat onrustig te worden. Hij draaide en keerde op zijn stoel, duwde het bord steeds verder mijn kant op en ademde als een onrustig paard dat een opkomende hagelstorm verwachtte.
13. Pxg6 Lf7 14. Dxf5 Lxg6 15. Pxe4 dxe4
Een sluwigheidje van hem. Het lijkt of hij zijn dame ‘weggeeft’. Ik keek als een jongetje van negen naar de stukken naast het bord en begon te tellen. Na 15. … Lxf5 16. Pxd6+Kf8 17 Pxf5 zou het neerkomen op zijn dame tegen mijn twee lopers en twee pionnen. Daar had ik na al dat tellen niet veel zin in. Wit zou ook beter staan, blijkt achteraf. Dus ik hield het eenvoudig.
16. De6+ De7 17. Dxe7+ Kxe7
‘Met de koning…,’ prevelde hij alsof hij dit niet aanzag komen. Maar dat was nu juist de bedoeling. De dames waren van het bord en ik wilde mijn stukken zo snel mogelijk richting de koningsvleugel krijgen. Mijn koning stond me daarbij voorlopig niet in de weg.
18. Lc2 Taf8
Tg8 was waarschijnlijk beter, maar ik wilde Lb3 niet uitlokken en daarmee de witte loper actiever maken. Ik wilde de druk op de f-lijn houden en dacht dat de toren daar voorlopig goed stond. Achteraf had ik beter eerst Pf6 kunnen spelen.
19. a3 Pf6
Een zet later kwam Pf6 alsnog. Ook nu nog paste hij in mijn plan.
20. b4 Lf7 21. Lb2 Ld5
Wit heeft ondertussen een hoop geschoven aan de damekant, terwijl de actie toch echt aan de andere kant plaatsvindt. Wit had in de voorgaande zetten beter f4 kunnen spelen om de stelling wat open te breken of zichzelf wat meer speelruimte te geven. Nu staan alle zwarte stukken actief en is het centrum voor wit gesloten.
22. Tfc1 h5 23. Ld1 h4 24. Le2 Thg8 25. Tc3 Tg5 26. Tac1 Tfg8
Alles staat klaar voor de finale.
27. Lf1 Le6 28. f4? exf3 29. Kf2 fxg2 30. Ld3 g1D
Stockfish zag hier mat in 11 en gaf mijn partij een nauwkeurigheid van 93,8%. Die mat had ik zelf nog niet uitgerekend.
Mijn tegenstander drukte zijn gezicht in zijn linkerhand en gaf met een slap handje op. Binnensmonds produceerde hij enkele woorden die wel op een schutting, maar niet in dit stukje thuishoren.
‘Ik begrijp het,’ stamelde ik nog.
Hij wierp nog één blik op de stelling, stond abrupt op en beende richting de toiletten.
Ik bleef achter met een vers gepromoveerde dame en het vage gevoel dat hij zich zijn middag op bord vijf iets anders had voorgesteld …
In het andere lokaal zat de tegenstander van Bert op een stoel wat richting het keukenblok te kijken. Hij had zojuist zijn partij verloren. Wij stonden op dat moment al met 3½-½ voor.
‘Jongeman,’ zei hij tegen mij en wees met zijn wandelstok naar het keukenblokje. ‘Waar is hier de kantine?’
‘Daar kijkt u naar,’ antwoordde ik.
‘Oh. Ik had wel zin in een broodje kroket.’
Ja, een broodje kroket had deze middag nog perfecter gemaakt. Misschien een idee voor de volgende keer.
Hieronder de hele partij.
Prachtig beeldend verslag Marco. Volgende keer de airfryer mee.