Ofschoon de naam anders doet vermoeden, is het TaTa Chess Tournament bepaald niet voor babies, of watjes. Naast het hoofdtoernooi waar wereldmachten op schaakgebied elkaar bestrijden, is er een Challengersgroep waarvan de winnaar het jaar erop in het hoofdtoernooi mee mag doen, en daaronder persen schakers uit alle windstreken zich achter de tafels in vele kampen, waarin vooral om de eer en een boek uit de winkel van New in Chess gespeeld wordt. Dan moet je wel een echte liefhebber zijn; het gaat duidelijk niet om de knikkers.
Frans V. gespot (foto: Frank)
Vanuit onze club deden er verschillende sterren mee. In de vierkampen Frank P., Frans D. en Jelle V. In de tienkampen traden Paul, Roel en Menno D. aan. De Beyen deden mee aan het journalistenkampioenschap. Hieronder een verslag van Roel, Paul, Jan B. en Maaike.
We beginnen bij de A van Alferink.
Vol goede moed en veel verwachtingen ging ik op weg naar weer een week schaken in Wijk aan Zee. Helaas mocht ik in het Hotel schaken en niet in de speelzaal van de Moriaan, wat toch eigenlijk altijd een beetje jammer is, want je mist dan toch de heerlijke drukte van het toernooi. Wel was het fijn dat in groep 6B allemaal leeftijdsgenoten zaten, en geen ‘kuki’s’ (jeugd 😉 – red.).
Zwarte leeuw (Afb. Freepik)
De eerste ronde, op 23 januari, moest ik tegen Huijzer, Jacques, die gewoon 10 minuten te laat binnenkwam. Dan zit je toch meer naar de deur te kijken dan op het bord. Zelf mocht ik met zwart, dus werd de Zwarte Leeuw maar weer eens van stal gehaald. Die brulde wel, maar liet zich na 30 zetten toch strikken, waardoor ik moest opgeven, want ik liep mat. Dus geen goed begin deze uitvoering van het mooie schaaktoernooi in Wijk aan Zee.
De tweede ronde speelde ik tegen Tjin a Lien, Ike die ondanks zijn exotische naam gewoon uit Voorburg komt. Ike begon met c4 en daar ik al wat ervaring had met deze zet – dank je wel Jan J. – antwoordde ik met e5, maar na een aantal zetten had ik toch weer de Zwarte Leeuw op het bord. Die wist een leuke aanval op de koningsvleugel uit te voeren, maar Ike deed de goede zetten om het te verdedigen. En dus bood ik op zet 29 remise aan wat hij gelijk aanvaardde. Dus een kleine plusremise.
De 3e ronde was tegen Vermue, Albert, helemaal vanuit Middelburg. Strijdlustig besloot ik dat ik hem wel eens even een Zeeuwse bolus zou laten ruiken. Ik besloot om gewoon met e4 te openen en dan maar af te wachten wat Albert zou antwoorden. Hij deed e5 en ik kon dus het Italiaans proberen met op zet 3 Lc4. Op zet 17 van zwart had ik zwart een dubbelpion op zijn koningsvleugel moeten geven. Echter, niet gedaan omdat ik het niet durfde en dus werden alle lichte stukken geruild. Zwartspeler Albert bood op zet 23 remise aan die ik na lang nadenken en het grondig bestuderen van de stand aannam. Mijn stand: 1 uit 3. Hm.
Ronde 4 op maandag was tegen Suyderhoud, Wim, vanuit Amsterdam. Dit werd een mooie partij die alle kanten opging, maar helaas heb ik op zet 47 en zet 61 de kans laten liggen om er remise uit te kunnen halen. En als je dan op zet 66 een blunder maakt, is de winst voor wit veiliggesteld. Wat had ik hier de pest over in, dus heel stilletjes naar huis. Gelukkig was Monique naar yogales en kon ik lekker m’n eigen verdriet verwerken (verdrinken? – red.).
Ronde 5 op dinsdag was tegen Joppe, Komeel vanuit Vijfhuizen. Helaas had ik een heel slechte nacht achter de kiezen waarbij ik zeker twee keer zwetend wakker geworden was van de partij ervoor. Maar ik besloot manhaftig: oké, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Helaas is hier, terugkijkend, weinig over te vertellen. Wat een baggerpartij van mijn kant! Ik had inmiddels dan ook een rug als een Kameel. Tussenstand: 1 uit 5.
Nog een klein weetje. In de napraat zei iemand: heb je lang gerokeerd? 0 0 0, drie keer verlies achter elkaar …
In Ronde 6 op woensdag speelde ik tegen Van der Velden, Rens uit Schiedam. Deze keer speelde ik tegen een wat jongere jongen die elke dag met de trein vanuit Schiedam naar Wijk aan Zee kwam. Het werd een leuke partij en echt niet omdat ik hem heb gewonnen (nou … – red.). Ik kon op zet 18 zijn dame opsluiten en vervolgens slaan. Maar, geheel in de sfeer van deze week, zag ik dat niet en wilde ik het te mooi doen. Gelukkig werd de stelling zodanig dat het op zet 21 alsnog kon.Eindelijk een winstpartij en dat gaf toch wel weer het gevoel dat ik toch echt wel kan schaken. Zie de partij hieronder (ronde 6).
In Ronde 7 op vrijdag moest ik tegen Vos, Wiert, uit Groningen. Helaas was dit een partij die we snel willen vergeten, ik had een totale black-out. Dus daar is gelukkig ook weinig over te vertellen. En gelukkig was het ook zo voorbij.
Ronde 8 vond plaats op zaterdag en was tegen Scholvinck, Fons, uit Rotterdam. Fons was geen supporter van Feyenoord, maar van Sparta en PSV. Dat moest natuurlijk afgestraft worden. Deze partij ging echter een hele tijd gewoon zijn gangetje, maar door goed spel van Fons moest ik toch mijn koning omgooien.
Zet 22, Qg3
De 9e en laatste (verlossende) ronde was op zondag 1 februari 2026 tegen Hagen, Maurits uit Schiermonnikoog. Dit was best wel een leuke partij aan het einde van het toernooi tegen de uiteindelijke gedeeld winnaar. Tot de 22e zet ging het gelijk op en daar dacht ik het mooi uit te kunnen maken. Helaas bleek dat een misrekening te zijn. Ik had natuurlijk Nxh6+ moeten spelen. Pionwinst en een betere stelling, en dan een nieuw plan bedenken. De enige winst was de wijze les die dit opleverde en dan maar hopen dat we die onthouden voor volgend jaar.
3e helft
De derde helft was weer zeer gezellig; we gingen met z’n vieren uit eten en hebben heerlijk nagepraat over wat er allemaal beter had gekund.
En omdat het bloed nu eenmaal kruipt waar het niet gaan kan, heb ik toch maar weer twee boeken gekocht: één over het Engels en één over de Siciliaanse verdediging. Dus weer genoeg leesvoer. En, ondanks het slechte resultaat, was het weer een zeer leuke week.
Roel Alferink
Door naar de B van Bey
Tata Journalisten dit keer sterk bezet
Tijdens het Tata schaaktoernooi is er sinds de jaren negentig in de vorige eeuw een heuse NK-titel voor journalisten te verdienen. Ik heb daar heel vaak aan deelgenomen, maar niet altijd. Ik had er ook wel eens geen zin of er was geen B&B/hotel/appartement/kamer te boeken. Dan was ik natuurlijk weer eens te laat geweest om een verblijf vast te leggen. Maar toch zeker wel zo’n 20-25 keer was ik aanwezig, met wisselend succes. M’n beste prestatie was een paar jaar geleden een gedeelde derde plaats.
In het begin (1992) nam ik deel in de PeRs-groep van Hoogovens PR-man Mari v.d. Vlist. Ik kreeg dan een uitnodiging omdat mijn bedrijf Hateha toeleverancier van Hoogovens was. Echter, na twee jaar moest ik dan toch maar naar de sterkere journalistengroep. Ik won die PeRs-groep namelijk twee keer erg makkelijk met drie punten uit drie ronden (vr-za-zo), maar greep naast de titel, omdat er dan ook nog iemand anders was met drie punten. De eerste keer greep ik naast de titel omdat ik twee keer wit had gehad en de andere titel kreeg ik ook niet omdat ik op de slotdag nog twee consumptiebonnen over had. Tja, leuk.
NK
Dit jaar waren er maar liefst 28 deelnemers (30 is het maximum) uit het hele land en zelfs een Belg – waarmee het nu een internationaal toernooi geworden is – waaronder een aantal sterke ex-winnaars. Dit grote gevecht eindigt meestal in een winst van de veelvuldig winnaar FM Peter Boel (NIC). Maar dit keer greep hij naast die titel en moest hij genoegen nemen met het zilver. De bronzen derde plaats ging Benno de Jongh.
vlnr: Benno de Jongh, Peter Boel, Jouke Algra, officials van TaTa en wedstrijdleider Kees Lute
Winnaar Jouke Algra
De winst met een heuse wisseltrofee ging naar de noordeling Jouke Algra (zie foto met wedstrijdleiding). Hij had die titel al twee keer eerder gewonnen, maar nu was hij – na de laatste winst van hem in 2010 – weer terug en zegevierde zelfverzekerd met 5½ punt uit zes Rapid ronden; partijen van een uur per persoon en 10 seconden increment. Twee partijen op vrijdag, drie op zaterdag (in strandpaviljoen) en de slotpartij op zondagmiddag met prijsuitreiking. Maaijveld (JB media services) heeft wel eens beter gescoord, maar eindigde met twee punten niet als laatste. Ze bleef er drie voor, ze zal er zelf wel iets over schrijven.
Prijsuitreiking, publiek (foto: Monique v.d. Griendt)
Jan Bey
(foto’s Jan B. tenzij anders vermeld)
Verder naar de H van Haas
Paul gespot (foto: Marco)
Alle zakdoeken zijn uitverkocht!
Het begon zo mooi. De zon scheen, het voorjaar was duidelijk in aantocht. Gezellig met z’n drieën naar wijk aan zee. Alles zag er goed uit, maar dat zou snel veranderen. Tegenslag en rampspoed werden mijn lot.
In de Moriaan zat ik op het balkon. Dat is gewoon De Mooiste Plek. Roel en Menno D. waren verbannen naar Hotel Het Hoge Duin en dat was jammer.
Dag 1
De eerste partij was tegen Theo Witkamp. Een goede kennis van Hans Böhm, leerde ik later. Het werd een anti-Siciliaan met c3 en ik deed het in de opening gelijk al fout en dat kostte mij de f-pion en toen kwam mijn toren gepend te staan op f7. Lange tijd stond ik op -1.6 en erger. Wit verzilverde het niet en toen hij Pb6 speelde om mijn toren te slaan, draaide de partij om (zie diagram). Ik speelde Lb5, na het nemen van de torens raakte het paard opgesloten. En weer later moest hij dat paard geven voor een vrijpion. Toen trok ik naar het witte kamp om daar de overwinning binnen te halen.
Dag 2
Siciliaan. Ik speelde met wit en speelde e5 om zijn paard aan te vallen. Mijn loper op d4 staat in, maar die kan niet genomen worden. Wat denk je, hij neemt toch! (Zie diagram.)
Aftrekschaak en zwart leverde de dame en daarmee de partij in. Weer een punt. Ik sta bovenaan.
Dag 3
Op dag 3 speelde ik met zwart tegen Arie uit Dordrecht. Hij had twee remises en werd direct al de remise-koning genoemd. Ik probeerde van alles met een torenoffer om dan zijn dame te veroveren, maar Arie trapte nergens in en ontsnapte met Lf4. Na 42 zetten kwamen we remise overeen.
Dag 4
Op dag 4 speelde ik met zwart tegen Berend oet Maarsen. Berend voer niet naar het Engelse om bot te vangen, maar op Jobava-London. Whatever. Hij had in het verleden nog tegen Roel gespeeld en zelfs in groep 2 of zo, in een grijs verleden. Nu ruil ik niet de witte lopers maar speel Ld6. Wit ruilt de lopers wel en er ontstaat een enorm gat. Dat kost een pion en wit speel het prima uit. Dat is de eerste nul.
Dag 5
Tijd voor de Owen defence. Whatever. Ik speel tegen Hans Wiemerink. Een voortvarende pionnenschuiver. Nu slaat zwart met de loper op b4. Wat een blunder. En dat is nul nummer twee.
Dag 6
Ik speel tegen Frits Veenstra. Een schaakmaat van Frank. Trouwens, Frank kent de halve zaal zo’n beetje, geloof ik. Hier had ik op e3 moeten slaan en met 1 pion achter proberen remise te houden. Maar als hadden komt is hebben te laat. En dat is drie.
Dag 7
Deze partij was pas echt balen, want hier ruil ik in een combinatie verkeerd af. Geheel onnodig, maar het kost wel 2 pionnen. En dat is vier. En tijd om te stoppen met al die slechte plaatjes.
Dag 8
Nu speel ik tegen de dame van onze 10-kamp. Dus ik begin al met een dame achterstand volgens Jan B. Nou dat bleek.
En dat is vijf.
Dag 9
Tegen Joris had ik echt een leuke partij, maar in het eindspel nam hij zijn 3 punten en kwam ik in het nauw.
Nou dat is zes (nullen op rij).
En geen zeheheheven, want partij 9 was de laatste. Haha.
Twee manden zakdoeken had ik nodig om de tranen gedroogd te krijgen.
Gelukkig trakteerde Menno ons op een etentje en dat was een geweldige troost.
Nog bedankt Menno.
Paul de Haas
De NK Journalisten Wisseltrofee
Tot slot de V van Valkenburg
Het is absoluut voer voor psychologen waarom ik ieder jaar opnieuw de martelgang naar het NK Journalisten maak, aangezien ik daar slechts als kanonnenvoer dien. Oké, op 1 jaar na dan, toen ik, geloof ik, wel drie punten scoorde, omdat ik inmiddels toch ook lid van een club was geworden – SSC, ja – dus regelmatig schaakte en ik niet meer zo heel makkelijk over me heen liet walsen. Maar ja, dat weet iedereen nu, dus ze gaan er gewoon iets beter voor zitten, dat is over het algemeen voldoende. Een psycholoog van de koude grond verwoordde het vrij simpel en vooral heel duidelijk: ‘Je moet wel behoorlijk masochistisch zijn om hier ieder jaar weer naartoe te komen.’ Dat hielp niet erg om met enig vertrouwen achter het bord plaats te nemen.
De eerste ronde zat ik nog enigszins stevig in het zadel, maar moest na een gelijk opgaande strijd toch weer het hoofd buigen, omdat ik het gevecht niet goed wist af te ronden.
Het echte werk
Ik besloot in de tussentijd te gaan kijken bij de grote jongens en meisjes in het hoofdtoernooi. Niet alleen het schaken van deze knappe koppen is soms ondoorgrondelijk, ook het uitspreken van de namen is een queeste op zich. ‘Er zit er een bij die Absurditov heet, of zoiets,’ zei ik later tegen manlief. Niet wetend dat dit de latere winnaar van het hoofdtoernooi zou worden. Absurd, toch?
De tweede ronde zat ik dusdanig te klungelen – ik liet me overrompelen door een paard dat tot ver in mijn gelederen was doorgedrongen en dat ik maar niet wist te verjagen – dat ik er werkelijk eenvoudig afgehakt werd. Ik dreigde mijn tegenstander dat hij er niets over mocht schrijven (dat is het risico natuurlijk wel in zo’n journalistenslagveld) en gelukkig heeft hij mij inderdaad gespaard, dankjewel nog! In niet al te opgewekte stemming togen we hotelwaarts terwijl ik somber dacht: nog vier partijen.
De strijd die begonnen was in De Moriaan werd op dag 2 en 3 in strandtent Beachclub Sunsea gespeeld. Minder leuk, omdat je dan niet eventjes tussendoor kon gaan kijken bij de grote jongens, maar qua speelruimte en uitzicht wel heel fijn. Ten eerste zaten we hier lekker ruim en met direct uitzicht op het strand en de zee was dat zeker zeer aangenaam.
Opgepropt in de Moriaan (foto: TaTa)
Inspiratieloos
De nachtonrust had me weinig inspiratie gebracht. Mijn tegenstander van de volgende dag was echter in principe gelijkwaardig en dus moest er minimaal remise in zitten. Helaas verloor ik ook deze door mijn gestuntel. De enige winst was het zeer blije gezicht van mijn opponent: ‘Ik ben zó blij dat ik gewonnen heb!’ Ik kon me er van alles bij voorstellen, terwijl het ‘masochist’ van de culinair journalist pesterig door mijn brein spookte. Ik verliet daarom maar haastig en driftig stappend de speelzaal en zette op het strand met de zon in mijn rug en een snijdende wind op mijn gezicht – sterk hè, die Fishermans Friends? (nee, niet Fischer) – koers richting Heemskerk.
Wrak De Vreiheit
Met in mijn achterhoofd de gedachte: ik loop gewoon alleen maar rechtdoor, eenrichtingverkeer, ik keer NIET meer om! Uiteindelijk natuurlijk toch gedaan – wat had ik te zoeken in Den Helder? – heel toepasselijk bij het wrak van De Vrijheit. Had ik die vrijheid maar gevoeld toen ik voor de keuze stond om me wel of niet aan te melden voor dit toernooi, dacht ik zuur.
Ik keerde op mijn schreden terug met de zon in mijn gezicht en nu de wind mee; heerlijk fris winterweer. Het is maar net van welke kant je het bekijkt. Het was hoe dan ook genoeg om mijn negatieve gedachten weg te laten blazen en fris en fruitig tegen een zorgelijk kijkende echtgenoot te zeggen: ‘Het is prachtig weer, het mooiste weer dat er is!’ wat hem zo te zien enigszins gerust stelde.
Nu mocht ik tegen een nieuw gezicht bij dit toernooi en er ontspon zich een spannende strijd, vooral tegen de klok. Mijn doorgewaaide hersens hadden kennelijk toch weer enige kennis naar boven geblazen, want ik zat best lekker in de partij, ware het niet dat de klok genadeloos doortikte. Gelukkig ook aan gene zijde. Ik meende dat ik toch echt beter stond bij nog 12 seconden op de klok (en 10 seconden per zet increment) en jensde er hard op los bij elke snelle zet die ik in lichte paniek deed. Ik was net iets sneller dan de man met de Rikketik tegenover me, waardoor een zeer welkom punt binnen was! Van de nul af! Yes! Mijn tegenstander nam het zeer sportief op, had gelukkig zelf al een punt gescoord en werd later nog beloond toen zijn favoriete voetbalclub de overwinning binnensleepte. Wat maakt het ook uit waar de punten vallen? Jaja. Ja ja!
Het succes was van korte duur toen ik mij in de 5e ronde weer even gemakkelijk uit het veld liet slaan. De winst zat ‘m in de gezellige gesprekken die daarop aan de bar volgden. Dat dan weer wel.
Slotakkoord
Op de slotdag stond er wederom een zeer fris zonnetje aan de hemel en dat was maar goed ook, want we waren ‘oneven’ en daar ik op de laatste plek stond viel deze ‘eer’ mij te beurt. Echt niet leuk, de laatste ronde niet spelen. Hè? Hoor ik je denken. Ze zit maar te klagen over al die verliespartijen, dan ben je toch blij dat je die laatste ronde vrij hebt? Nee, zo werkt dat niet. De masochist, immers? Bovendien leer je van iedere partij wel weer wat.
De pier van IJmuiden
Ik besloot wederom het ruime strand te kiezen, deze keer richting IJmuiden, met het idee om na de wandeling nog even bij het hoofdtoernooi te gaan kijken. In ons hotel had ik begrepen dat je bij IJmuiden de pier op kon en dat leek me wel wat. Dat dat ding zo’n 2 km lang was (ik kon vrij snel in het begin kiezen bij een splitsing: Kleine Pier of Grote Pier, en ja, dan ga ik toch liever voor groot(s)), wist ik niet, met als gevolg dat ik uiteindelijk net op tijd terug was om de laatste gevechten aan de twee topborden bij de Journalisten te kunnen zien. Er waren op dat moment nog meerdere kanshebbers voor de titel, waaronder meervoudig kampioen Peter Boel, maar ondanks een boel punten
Alles gaat voorbij …
was hij afhankelijk van het resultaat van Friesland versus Groningen. Friesland won en werd daarmee ongedeeld winnaar: Jouke Algra, 2e Peter Boel en 3e Benno de Jongh. Jan eindigde verdienstelijk in dit sterke veld (aan de top) op een gedeelde 6e plaats met 3,5 punt en ik 25e van de 28 met 2 punten, waarvan 1 cadeau gekregen.
Enkele clubgenoten lieten hun neus en gezin nog zien en toen vond de prijsuitreiking en borrel plaats, waarbij bekend gemaakt werd dat de trouwe arbiter Kees Lute er na zo’n 30 jaar mee stopte. Absoluut begrijpelijk, maar wel jammer dat we dat niet van tevoren wisten, zodat hem nu slechts een staande ovatie ten deel viel.
Daarna was het alweer tijd om naar huis te gaan. ‘Je bent er volgend jaar toch wel weer bij?’ klonk het wel gemeen(d) van verschillende kanten. We gaan het zien. En zij ook.
Maaike, met de M van Masochist
(foto’s: Maaijveld)
De uitslagen:
Het hoofdtoernooi werd gewonnen door Abdusattorov, Nodirbek. De nummer 1 bij de Challengers is Andy Woodward.
En hier de resultaten van onze clubgenoten:
